از صبح که از درمانگاه برگشته ام یک حس لعنتی تلخ گیر افتاده است توی گلویم و هرکار میکنم در نمی آید. سعی کرده ام قورتش بدهم اما نمیشود که نمی شود. تا می آید برود پایین دوباره قیافه پیرمرد از لابه لای گنجینه تصاویر ذهنم کشیده میشود مقابل چشمهایم و آن حس لعنتی انگار که درختی را آبیاری کرده باشند، رشد میکند و راه گلویم را می بندد.پیرمرد مقابل ما روی صندلی درمانگاه ریه نشسته است و ما چندنفر، فارغ از همه چیز، تنها به استاد و شرح حال و نمره عملی و کلاس پنومونی و... فکر می کنیم. باید معاینه کیس های جدید را قبل از رسیدن دکتر صاد انجام دهیم. معاینه اش میکنیم و بعد میپ

هم اتاقیم ترمک علوم آزمایشگاهی ست و من ترم شش. حساب کرده ایم که او یک ترم زودتر از من فارغ التحصیل می شود؛ یعنی شبی که دانشگاه برای او و ورودیهایش جشن فارغ التحصیلی می گیرد، من احتمالا در استیشن -مثلا- بخش گوارش بیمارستان، بعنوان اینترن کشیک مشغول چرت زدن هستم. وقتی این نتیجه گیری باشکوه انجام شد، ترمک برگشت و به شوخی رو به من گفت: _ یعنی من ترم بالایی تَم!!

مثلا اینکه ساعت 8 و ده دقیقه صبح نماینده کلاس بیاید و اعلام کند که کلاس سمیولوژی (که دیس لایک ها بر اساتید بی نظمش باد) بعلت فقدان استاد کنسل است، می تواند به این ختم شود که دعوت شوی به منزل دوستت به صرف ذرت مکزیکی و دوستت یکهو بگوید "چرا وبلاگتو آپ نمیکنی؟!" و تو تعجب کنی که "مگه واقعا وبلاگمو میخونی؟!" و بعد همین انگیزه ای شود که بیایی و سر و گوشی آب بدهی توی گوشه دنجت که مبادا برای پذیرایی از این مهمانان ناخوانده کم و کسری داشته باشد! (دوربین عقب میرود و نمایی از میز پذیرایی گوشه دنج را نشان می دهد. رویش همه مدل خوراکی هست. من جمله ذرت مکزیکی اعلا)

با یکی از خانم های پرسنل دانشگاه توی آسانسور بودیم. قبل راه افتادن آسانسور یکی از آقایان پرسنل دانشگاه به جمعمان پیوست. شروع کردند با هم سلام و احوالپرسی. آقا گفت: خوب هستی خانم فلانی؟! خانم گفت: شما بهتری! آقا گفت: نه شما بهتری از من! و هی این گفت تو بهتری و آن گفت تو بهتری تا اینکه آقا یکهو برداشت گفت: اصن بیا بریم همین الان با یه بهتر سنج امتحان کنیم!

امروز روز دوشنبه است. ای کاش جمعه ای چیزی بود؛ که مطمئن شوم حاجت ها قبولشان رد خور ندارد! البته همه روزها روز خدا هستند اما خب بعضی روزها خاص ترند به گمانم... حالا از این موضوع که بگذریم، می خواهم برایتان یک دعای خاص کنم. دعا میکنم که خدا به حق همین دوشنبه سرد استخوان سوز آبان، به همه تان یکی یکدانه همکلاسی ماشین دار عطا فرماید (الهی آمین) تا اگر لحظه خاتمه کلاس تا لحظه راه افتادن سرویس فقط یک دقیقه اختلاف زمانی داشته باشد، شما که پیشاپیش با محاسبه مسیر پیش رو حدس زده اید که به سرویس نخواهید رسید، مجبور نباشید تمام راه را تا جلوی درب دانشگاه عین پلنگ بدوی

فکرش را بکن. نیمه شبی، حوالی ساعت یک و نیم،دو، پنجاه نفری بریزید لب جاده. نور گوشی هایتان را خاموش کنید. بزنید به دل تاریکی. روی زمین ناهموار بیابان جلو بروید و جلو بروید. آنقدر که حسابی از ماشین ها دور شوید. صدای بگو بخندتان بپیچد توی سکوت یخزده نیمه شب کویر. دو سه نفری دست های هم را محکم بگیرید و حواستان باشد که از گروه اصلی دور نشوید. آسمان هم بالای سرتان باشد، قرمزِ قرمز. آهای کشاورز پیز! نترس! آن گروه ارواح شادی که نیمه شب جمعه سر از باغ های روستایت در آورده بودند و صدای خنده شان از شکاف پنجره های کوچک کلبه ات به داخل می خزید، ما بودیم...

بیمار رنــج باید، تا شاه غیــب آیـــد

بر سینه در گشاید، گوید به لطف: چونی؟!...

از فردا تا ظهر جمعه خودم را به یک استراحت کوتاه دعوت کرده ام. قرار است سوار قطار شویم و برویم شهر بعدی. تنها نیستم. حوریه با من است و او چند شهر بعد من از قطار پیاده می شود. قرار است تا شهر بعدی کلی بهمان خوش بگذرد. زهرا هم البته فردا سوار قطار میشود. اما زهرا راهی را می رود که من زمانی آمده بودم؛ یعنی قرار است مهمان شهر من باشد.

ای کاش بلیط زهرا مال من بود.

یه لذتی هست تو نوشتن متنی که می دونی کسی قرار نیست بخونش، که تو نوشتن متنی که می دونی کسی قرار هست بخونش نیست. البته شاید باشن معدود آدمایی که هنوز از سر زیادی وقت و حوصله و صبر، هنوز به این برهوت بی آب و علف و بی سکنه سر می زنند اما خوب! قطعا اینجا نمی آن! اینه که اینجا میشه مال من! مال خود خودم :) خوب خود عزیزم... الان که در خدمت همیم ساعت هفت عصره و من در مقابلم حجم خفنی از کارهای نکرده دارم که بجاشون ترجیح دادم بیام اینجا. چرا؟! چون یه خواهر پررو و بی حواس دارم که شارژر لپ تاپ منو با خودش برده سمنان (احتمالا! اگر حدسم درست نباشه یعنی فی الواقع شارژر زبون بسته